සෙලවෙන වැලි

සෙලවෙන වැලි

ඈත අතීතයේ, ඝෝර වනාන්තරයක් මැද, මහා වෘක්ෂයන්ගේ ඝන පත්‍ර සෙවණ යට, සෙලවෙන වැලි නම් වූ මහා වැලි කතරක් පැතිර පැවතුනි. මෙම වැලි කතරේ, දවාලට සූර්යයාගේ දැවෙන රශ්මියෙන් වැලි කැට පවා රත් වී, දෘශ්‍යමාන වන සියල්ල ම මිත්‍යාවක් මෙන් සෙලවීය. රාත්‍රියට නම්, සඳ එළියෙන් දිදුලන වැලි කතර, නිහඬතාවයේ අබිරහස් ධ්වනි වලින් පිරී ගියේය. මෙම භයානක භූමිය මැද, අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ, සත්පුරුෂ බෝසතාණන් වහන්සේ, ශිව රාජ කුමාරයාණන් ලෙස උපත ලැබූහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලූ අතර, මුහුණ සෞම්‍ය සිනහවකින් බබලනු ලැබීය. රාජ මාළිඟාවේ සැප සම්පත්වල ගිලී සිටියත්, උන්වහන්සේගේ සිත හැමවිටම ලෝකයේ දුක ගැන සිතුවාහ. සියලු සත්ත්වයන්ගේ දුක නිවාලන්නට වූ ආශාවෙන් උන්වහන්සේ පෙළුණුහ.

එක් දිනක්, රාජ සභාවේදී, රජු සිය පුත්‍රයාට පැවසුවේය: "පුත, නුඹ මෙම රාජධානියේ අනාගත රජුයි. නුඹගේ ජීවිතය අතිශයින් සුව පහසුය. එහෙත්, මෙම සෙලවෙන වැලි කතර දුටුවාද? එහි ජනතාව කොතරම් දුකින්ද?" බෝසතාණන් වහන්සේ රජුගේ වචනවලින් දැඩි සේ කම්පා වූහ. වැලි කතරේ දුප්පත් ජනතාවගේ දුක උන්වහන්සේට දරාගත නොහැකි විය. සියලු සැප සම්පත් අතහැර, උන්වහන්සේ වැලි කතරේ ජනතාවට පිහිට වන්නට යන බව තීරණය කළහ.

රාජකීය වස්ත්‍ර ගලවා, සරල සිවුරක් අඳිමින්, බෝසතාණන් වහන්සේ සිය අශ්වයා පිට නැඟී, සෙලවෙන වැලි කතර දෙසට ගමන් කළහ. මාළිඟාවෙන් පිටත් වන විට, උන්වහන්සේගේ හදවතේ අසීමිත කරුණාව ගලා ගියේය. වැලි කතරේ ගමන් කිරීම අතිශයින් දුෂ්කර විය. දවසේ දැවෙන හිරු රශ්මියෙන් ද, රාත්‍රියේ ශීතලෙන් ද, ආහාර පාන හිඟකමින් ද, සත්ත්වයන් පීඩාවට පත් වූහ. බොහෝ දෙනෙක් අතරමං වී, පිපාසයෙන් පෙළෙමින්, ජීවිතය හැර ගියහ. බෝසතාණන් වහන්සේ මේ සියල්ල දුටුහ. උන්වහන්සේගේ සිත දුකින් පිරී ගියත්, ඉදිරියටම ගමන් කළහ.

දිනක්, වැලි කතර මැද, ගමන් කරමින් සිටි බෝසතාණන් වහන්සේ, එක් දුප්පත් ගම්මානයක් දුටුහ. එහි ජනතාව දැඩි දුෂ්කරතාවයක ජීවත් වූහ. ඔවුන්ට පානීය ජලය නොතිබිණි. ළිං සිඳී ගොස් තිබූ අතර, ළඟම ඇති ගංගාව බොහෝ දුරින් විය. ජනතාවගේ මුහුණුවලින් බලාපොරොත්තු සුන් වී ගොස් තිබුණි. බෝසතාණන් වහන්සේ ඔවුන් වෙත ගොස්, කරුණාවෙන් විමසූහ: "මගේ ජනතාව, නුඹලා මෙතරම් දුකින් පසුවන්නේ ඇයි?" එක් මහල්ලෙක් කඳුළු පිරි දෑසින් කීවේය: "ස්වාමීනි, අපට ජලය නැත. අපගේ ළිං සිඳී ගොස් ඇත. අපට ජීවත් වීමට මාර්ගයක් නැත." බෝසතාණන් වහන්සේගේ හදවත මෙයින් බිඳී ගියේය. උන්වහන්සේ සිතූහ: "මම මෙම ජනතාවට පිහිට විය යුතුයි."

බෝසතාණන් වහන්සේ සිය අශ්වයාගෙන් බැස, වැලි කතරේ ගැඹුරට ගියහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය වෙහෙසට පත්ව සිටියත්, උන්වහන්සේ ධෛර්යය අත්හැරියේ නැත. දින ගණනාවක් තිස්සේ, වැලි අතරේ ජලය සෙව්වාහ. අවසානයේ, එක් ස්ථානයක, වැලි ස්ථරයක් යටින් තෙත් ස්වභාවයක් දැනුනි. බෝසතාණන් වහන්සේ අතිශයින් සතුටු වූහ. උන්වහන්සේ සිය අත්වලින් වැලි ඉවත් කරමින්, ගැඹුරට හාරන්නට වූහ. උන්වහන්සේගේ අත් ලේ රහිතව කැඩී ගියත්, උන්වහන්සේ නතර වූයේ නැත. අවසානයේ, එක් ළිඳක් මතු විය. ළිඳේ ජලය ස්ඵටික මෙන් පිරිසිදු විය. බෝසතාණන් වහන්සේ සිය අශ්වයාට ජලය ලබා දුන්නාහ. ඉන්පසු, එම ජලය ගම්මානයට ගෙනැවිත්, ජනතාවට ලබා දුන්නාහ.

ජනතාව බෝසතාණන් වහන්සේගේ කරුණාවෙන් අතිශයින් සතුටු වූහ. ඔවුන් උන්වහන්සේට ස්තූති කළහ. "ස්වාමීනි, නුඹ අපට ජීවය දුන්නා. නුඹ අපගේ දෙවියන් වැනි කෙනෙක්." බෝසතාණන් වහන්සේ සිනහසී කීහ: "මම දෙවියෙක් නොවෙමි. මම එක් සත්පුරුෂයෙක් පමණයි. නුඹලාගේ දුක දැකීම මගේ යුතුකමයි." ඉන්පසු, බෝසතාණන් වහන්සේ එම ගම්මානයේම වාසය කළහ. උන්වහන්සේ වැලි කතරේ අනෙකුත් ගම්මානවලට ද ජලය ලබා දුන්නාහ. උන්වහන්සේගේ කරුණාව සහ ධෛර්යය නිසා, සෙලවෙන වැලි කතර ජීවමාන විය. ජනතාව සශ්‍රීකත්වයෙන් ජීවත් වූහ. බෝසතාණන් වහන්සේගේ මේ ක්‍රියාව, ලෝකයට ධෛර්යය, කරුණාව සහ ආත්මාර්ථකාමී සේවයේ වැදගත්කම කියා දුන්නේය.